de 32-bit mens

de architectuur van mijn bestaan
botst op z’n grenzen

in de holte van mijn hart
simuleert een algoritme
een alternatief pad

tevergeefs heb ik geprobeerd
code te assembleren
die ik niet verwerken kan

het was nochtans een mooi project
de perfecte synthese van low tech / high concept:
een mensenleven

maar de uitvoering schort en schakelt niet mee
in emulatie: de virtuele machine crasht
ondanks de nodige herstarts

dus compileer ik een nieuw framework
en breid mijn bibliotheek uit
tot een 64-bit gedachte:
dat wat ik berekenen wil
mogelijk wordt

we hebben te lang stilgezeten

we hebben te lang stilgezeten
van onze zetel, onze oase, blijft niet veel meer over
naar buiten willen we gaan
elkaar vastpakken
of misschien wat aanstaren van dichtbij
de afstand wordt een ritme
de discipline drijfzand
we zeggen wij alsof er een jullie is
hier in deze bubbel zijn we allemaal gelijk
maar vooral ook niet

de grond was niet gezond

de grond was niet gezond
teveel stenen in de aarde
toch is het hier
dat mijn wortels schoten
en groeit van tussen de spleten mijn stam
de takken waaien in de wind
en plant mij in den einder voort
dat ik ademen mag
dan ploeg ik door
en woel de weerstand van mij af

de wind waait

de wind waait
het miezert
in de verte weergalmt de sirene
het is avond in de stad
zien we vanavond het volk weer ontwaken?
ik schuif de gordijnen toe
zet mijn muziek een tikkeltje luider
sluit de buren uit
sluit de wereld uit
mijn woorden zijn enkel voor jou bestemd

voor de schifting

Voor de schifting: het schrijven. Een blik in het notitieboekje waarin de woorden vorm krijgen.

van de acht verzen/gedichten, werden er twee opgenomen in
“soms droomt pinokio/soms ook niet”

XYZ

Kanttekening: Onderstaand verhaal ontstond spontaan, is helemaal niet af, laat staan begonnen, heeft slechts een fractie van z’n potentieel in woorden omgezet, maar beschikt wel over een net andere verhaalstijl. Voor de connaisseurs, is de invloed duidelijk. (Klik om meer te lezen.)

de vastheid van onze stenen

de vastheid van onze stenen vervaagt
des te langer we niet kijken, des te korter ons geheugen
ik was hier al geweest, schreeuwde elke stap die ik zette
een beetje veranderd in de tussentijd, dat wel
zowel de plek als ikzelf: de stroming van de rivier
valt overland wel mee
niet dat ik als de berg sta of lig als de leeuw
mijn zijn is permanent in het verleden gegrift
en ook wel in wat kan, wat mocht
geef mij de vrijheid en ik ga
geef mij de sleutel tot de burcht en ik blijf
de fantasie die mij bindt, versmacht
mijn verlangen
de zon brandt
de duiven baden in ’t water
ik zit
ik zit

ik zit
niet in wacht, noch in overwinning
de wereld draait en draagt mijn rotsen uit de zee

le mec qui vit dans mes pensées

le mec qui vit dans mes pensées
ni moche ni froid ni pauvre
me laisse incertain
en parlant du bout du monde
et les montagnes loin et proche
un été a été créé
de lui et moi
de l’hypothèse du coeur

ceque je cherchais
découvri ni trouvé

de planten

zoals de planten die we adopteerden stierven
zo ook verging onze liefde met de ruimte
het huis verwelkt, de mensen die er wonen
zijn wij niet meer
we vervellen, verschrompelen het duistere
tot een sprankje hoop
een bron die leidt tot een beek, een rivier
de oever waarop we rusten
we waren niet altijd zo, fluisteren we
ooit hadden we dromen zonder hoop
ooit kochten we planten zonder water

we linger not in wonder

we linger not in wonder
and ponder not where to wander
the night knows no secrets
the day casts no shadows
yet we stumble all the same
the streets have changed
our ideas cast in shame

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als English, Text

To a girl I’ve watched grow

to a girl I’ve watched grow

I remember a night
drinking camomille tea on a terrae
the stray dogs on the way to the hotel
even then I knew who you were,
who you’d become
who’d shine in the starlight.
Granted, if you’d known then
you would become a brewer’s wife,
I think you’d hesitate.
Yet given the tenderness in his eyes,
the love that reigs between you two?
I’d think even today
you’d say yes.

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als English, Text

we think we know

we think we know
why she cries
certain, we are not
but yesterday she didn’t come home
wasn’t reachable
this morning she arrived
said nothing
ran straight into the bathroom

Gepubliceerd op
Gecategoriseerd als English, Text

vroeg de duif aan de mus

waarom, vroeg de duif aan de mus
eten we ’t niet gewoon op?
de mus tsjirpte en sprong van de tak af
vloog wat dichter naar de vondst
weet je dan niet wat dat is? vroeg de mus
de duif schudde z’n veren
dat is een mens, zei de mus
hij slaapt

ze wist wie ze niet was

ze wist wie ze niet was
wel waar ze woonde
en wat ze vroeger deed
ze danst graag
in de kamers van haar vertrek
alsof ze, koptelefoon geactiveerd,
de balzalen van vroeger betreed

haar kat, die danst noch leest,
kijkt haar dan aan
alsof ze beter buiten speelt
en haar slaap niet vergeet

ко кролику

А ты, тебя не знаю.
Но люблю тебя,
перед тем, что сны
в каплах изчезают.

a human sentiment

Meertalige versie (speelt automatisch af)
Nederlandstalige versie
wenn Ihr das tagenlang nicht glauben wollte
quand vous pensez que le pire a passé
és az éjszaka sötet
найду тебя
and I will lay my hand on your shoulder
niet in medelijden, maar
como si yo fuera el amigo
du alltid vellat
ma mai non ottenuto
le chéile suifidh muid
ir ugnis sudegins

respira, suntem aici 

This was originally called “a european sentiment”, since it was written in 12 different European languages. The sentiment’s universal however. First exposed to the public eye on the 21st of December 2017, the darkest night of the year.
You can find monolingual translations of the poem in the expanded version of this post: de · fr · en · nl · ru.
German translation redacted by Ingrid T.
The entire spoken version can also be found on YouTube: https://youtu.be/4kBqIpOreio

we woelen vatten geen slaap

we woelen vatten geen slaap
leiden ons af, spieken naar de klok
weten niet of we dat willen:
de wekker die veel te vroeg afgaat
(wij die te laat gaan slapen)
onverbiddelijk hard
vangt de dag aan
we strompelen de douche in
constateren dat we weer niet aan eten dachten
stappen de deur uit
met tegenzin het werk beginnen
niet morgen vrijaf, maar nu
(liefst natuurlijk ook morgen)
en toch dringt het zich aan
die ene blik uit het raam
een wereld die tot leven komt
en op de horizon
een glimps van de zon
het godvergeten uur daargelaten
de arbeid aan de kant geschoven
de slaap uit de ogen gewreven
en dat slome lichaam daar op z’n stoel
verrijst in ons een gemoed
de ochtend lonkt telkens weer

we zoeken de bomen op

we zoeken de bomen op
het gras, het weiland
en de rivier die door alles stroomt
we weten niet wat we willen
de lommerte van een te warme dag
of de jacht
lopen door het landschap
het mierennest kapot trappen
net niet vallen
sneller vlieden, zoeven als een pijl
of de wacht houden

misschien willen we gewoon
wandelen in het park

ты чувствовал меня ранее

ты чувствовал меня ранее
голый, беззащитный
была ночь и звезды светили
дома живёшь без звёздного знака
а здезь нашёл север
ты курил цигарету
и вспомнил прошлое
иногда видишь нечто, а вон изчезанно
иногда проснулся во сне
иногда смотришь кому-то в глаза
и потеряешь моё имя
часто проходишь, быстро
руки в корманах
ноги по земле
без меня тебе хотелось бы летать
а не умеешь

в голове и сидит слон

в голове и сидит слон; скучно мне
и чуть-чуть неудобно. игнорировать не могу,
охотиться тоже невозможно. Он вспомнит
о чём и я забуду. Итак он сидел в сиденье,
мой банк, мой сейф, и видит со мной.
иногда он трубует хоботкам
и я стану глухой и слепой,
он знает, а я совсем нет,
просто вспышка, картина,
впечатление за ретину.

de loodgieter schreef een boek

de loodgieter schreef een boek
over de betekenis van het leven
de criticaster las het
maar wist niet goed wat te denken
over die ene passage
waarin de protagonist de kraan toedraait
(het is, toegegeven, het begin van het verhaal)

dromen komen

dromen komen hoe ze gaan
dagen lopen hoe ze komen
mensen stonden
stil dan weer niet
te hopen op een dag
op een droom

сни придут

сни придут как уходят
дни продолжают как придут
люди стояли
тихо, потом нет
надеясь на день
на сон

Читайте оригинал!

не что я думал

не что я думал что хотел
иль хотел что думал
сказал то, что наделся
тонул то, что во сне
не что я был
о котором ты думала

Читайте оригинал!

niet dat ik dacht

niet dat ik dacht dat ik wou
of wou dat ik dacht
zei wat ik hoopte
verdronk wat ik droomde
niet dat ik was
wie je bedacht

de ochtend dat je mij vergat

De ochtend dat je mij vergat,
nam ik een bad
(het was een zondag)
en las ik een boek
voor ik bij je kwam.
Je keek in een fotoboek,
zoëen die, geplakt en beschreven,
de oorlog kon overleven.
Ik zei dag
en jij begon over de man
en de vrouw, de kinderen
en het bergmeer in de foto’s.
Dat het raar was
van de buurvrouw
om haar foto’s bij jou te vergeten.

l’albatrosse

l’albatrosse bat ses ailes
en pensant à ce jour, il y a des mois,
quand il se retrouvait à coté d’une autre
comme le vent se levait là
et leur ombres rapprochaient la mer en dessous

l’albatrosse bat ses ailes
en esperant du vend, d’un jour