in Nederlands, Text

Onderzeeër

De lichten op het plafond waren blauw, de bediening onbelicht. Op de tast zocht hij de knop waarmee alles in orde zou komen, maar vond alleen maar handels. Op, neer, vooruit, achteruit, sneller of trager. De hoorn en de radio. Allemaal waardeloos. Moest zijn portefeuille niet gevuld zijn met dollars en euro’s, hij zou zich afvragen waarom hij het deed. Dat deed hij niet, natuurlijk. Alleen gaf het hem de energie om heel hard “idioot” tegen zichzelf te denken.

De bedoeling van de hele operatie was heel simpel geweest: reis met een duikboot van Europa naar Zuid-Amerika met een lading uranium. Verdachte zaak, betaalt uitstekend. Dus was hij vertrokken. Uranium in een loden kist, de kist in de laadruimte. Genoeg benzine en zuurstof voor een half jaar. En natuurlijk, niet te vergeten, blauwe noodverlichting die niets waard is bij een echt noodgeval. Zoals wanneer het radarsysteem uitvalt, kortsluiting veroorzaakt en er overgeschakeld moet worden op het noodsysteem om reparaties uit te voeren.

Zelfgebouwde onderzeeërs hebben al een hele ontwikkeling meegemaakt. In het niets kan je hen vergelijken met de wrakken die de VS van drugs voorzien. Kan ook niet wanneer je zo’n gegeerde troep transporteert. Maar waar was die duivelse knop nu? Zijn handen botsten tegen een hoek, dwaalden af, vonden de pedalen van de manuele pompen en gingen dan terug omhoog. Ze ontmoetten een klein kastje – juist, de noodactivatie was niet zomaar een knop, maar een echte lichtschakelaar. Hij drukte ‘m in. De blauwe lichten gingen uit en de oorspronkelijke, goede, heldere lampen sprongen aan. Hij haalde opgelucht adem en stond op. De batterijen waren goed voor een uur of twee. In die tijd moest het hem wel lukken de radar te omzeilen en een volledig, werkend circuit op poten te stellen. Dan kon hij zonder problemen en twijfel stijgen tot de oppervlakte om daar de radar deftig te repareren.

Het lukte hem binnen de vijftig minuten, een wonder, en de duikboot compenseerde probleemloos met de veranderde druk. Wanneer hij door zijn periscoop keek, wachtte hem echter een verrassing: militaire schepen, kanonnen en een oproep om zich over te geven.

En dat was het einde van zijn job – in de kiem gesmoord door de NAVO.