in Nederlands, Text

Man op een bank

Hij had zich neergezet op de bank met de bedoeling niet veel anders te doen. Dat zag je aan de rugzak aan z’n zij die open lag en sporen van een nakende picknick verraadde. Men merkte het aan z’n houding: uitgestrekte benen, naar achter leunend, handen in zijn zakken. Een tappende voet verraadde de muziek die door de hoofdtelefoon weergalmde, een marslied van de Dropkick Murphys. Cadence to Arms. Op de bank naast hem kwam een andere zitten, vervanging van de jonge breiende vrouw die zonder dat hij het doorhad, was vertrokken. De man was van middelbare leeftijd, ergens in de veertig. Kostuumbroek, leren schoenen. Waarschijnlijk in maatpak, maar de lange overjas verborg dat goed. Z’n lichaam richtte zich naar links, op het gemak. At een zakje chips en had bij zich: een draagtas met kleren in. Boxershort. Een man op zakenreis die even van de zon en het uitzicht wou genieten, rustmoment in een druk leven. Toch even de gsm controleren – wie weet, misschien was er een dringende mail toegekomen. Veel mensen passeren, van de tijdelijke soort met een camera en kind in de hand. Af en toe blijft een oudere man – zelfde type, andere incarnatie – aan de overkant staan. Kijkende. De zakenman belt, een kort gesprek met het thuisfront. Een man met zijn hond passeert. De hond heeft een halsband en loopt op gelijke voet met de man – goed baasje. Koppels passeren, gezins passeren. De dag na Valentijn – de zakenman stapt weg – hoogstwaarschijnlijk schoolvakantie of iets dergelijks. Te veel kinderen met hun ouders op stap om anders te zijn. Mensen kijken op hun kaart, zoeken het kasteel, het station en de naam van de straat. Oriëntatie – essentieel als je ergens geweest wilt zijn, nog belangrijker als je ergens naartoe wilt gaan.

Hijzelf hechtte niet zo’n belang aan kaarten en wegbeschrijvingen. Vertel hem de richting en hij komt er wel, met of zonder omweg. De Dropkick Murphys zijn uitgespeeld – hij verandert de MP3-speler naar een Russische groep met swingende nummers en een mooie persiflage of Abba’s The winner takes it all.

«Зима получит всё», the winter takes it all. Dé poëtischste zin van het jaar dusver. De man aan de overkant kijkt heel even intenser en stapt dan weg. Is dit één of ander ondergrondse ontmoetingsplaats? Vermoedelijk zal hij het nooit weten. Hij besluit er zich geen zorgen meer over te maken. Wolken zweven over de zon, plots wordt het kouder. En donkerder. Mensen nemen dit op als een teken om te vertrekken. Anderen zetten zich dan weer neer. Van alle mensen die hier een halfuur geleden waren, is hij de enige die overblijft. Er zit een kern van waarheid en oprechtheid in die observatie. Waarom mensen zo graag foto’s nemen van gebouwen en zaken die hier binnen twintig jaar nog zullen zijn, hij weet het ook niet.

Zijn keel is droog. Hij kijkt in z’n rugzak. Geen drank bij zich. Nieuwe kopen in de buurt, of terug naar de herberg? De zon komt weer tevoorschijn. Hij kijkt rond zich. Park, onbekend groot gebouw, klerenwinkel, stationsgebouw. Nieuwe kopen, dus. Hij sluit z’n rugzak en doet ‘m om z’n rug. Nu is hij degene die gaat.