in Nederlands

de vastheid van onze stenen vervaagt
des te langer we niet kijken, des te korter ons geheugen
ik was hier al geweest, schreeuwde elke stap die ik zette
een beetje veranderd in de tussentijd, dat wel
zowel de plek als ikzelf: de stroming van de rivier
valt overland wel mee
niet dat ik als de berg sta of lig als de leeuw
mijn zijn is permanent in het verleden gegrift
en ook wel in wat kan, wat mocht
geef mij de vrijheid en ik ga
geef mij de sleutel tot de burcht en ik blijf
de fantasie die mij bindt, versmacht
mijn verlangen
de zon brandt
de duiven baden in ’t water
ik zit
ik zit

ik zit
niet in wacht, noch in overwinning
de wereld draait en draagt mijn rotsen uit de zee

Reageer

Comment