we hebben te lang stilgezeten

we hebben te lang stilgezeten
van onze zetel, onze oase, blijft niet veel meer over
naar buiten willen we gaan
elkaar vastpakken
of misschien wat aanstaren van dichtbij
de afstand wordt een ritme
de discipline drijfzand
we zeggen wij alsof er een jullie is
hier in deze bubbel zijn we allemaal gelijk
maar vooral ook niet

de grond was niet gezond

de grond was niet gezond
teveel stenen in de aarde
toch is het hier
dat mijn wortels schoten
en groeit van tussen de spleten mijn stam
de takken waaien in de wind
en plant mij in den einder voort
dat ik ademen mag
dan ploeg ik door
en woel de weerstand van mij af

a human sentiment

Meertalige versie (speelt automatisch af)
Nederlandstalige versie
wenn Ihr das tagenlang nicht glauben wollte
quand vous pensez que le pire a passé
és az éjszaka sötet
найду тебя
and I will lay my hand on your shoulder
niet in medelijden, maar
como si yo fuera el amigo
du alltid vellat
ma mai non ottenuto
le chéile suifidh muid
ir ugnis sudegins

respira, suntem aici 

This was originally called “a european sentiment”, since it was written in 12 different European languages. The sentiment’s universal however. First exposed to the public eye on the 21st of December 2017, the darkest night of the year.
You can find monolingual translations of the poem in the expanded version of this post: de · fr · en · nl · ru.
German translation redacted by Ingrid T.
The entire spoken version can also be found on YouTube: https://youtu.be/4kBqIpOreio

we zoeken de bomen op

we zoeken de bomen op
het gras, het weiland
en de rivier die door alles stroomt
we weten niet wat we willen
de lommerte van een te warme dag
of de jacht
lopen door het landschap
het mierennest kapot trappen
net niet vallen
sneller vlieden, zoeven als een pijl
of de wacht houden

misschien willen we gewoon
wandelen in het park